Δεν ξέρω γιατί αισθάνομαι ότι θέλω ν γράψω την ιστορία της ζωής μου πριν φύγω...είμαι 21 μεγαλωσα με την μητέρα και τον αδερφό μου σε ηλικία 3 ετών έχασα τον πατέρα μου αυτοκτόνησε αφού πρώτα είχε κάνει πολλά Ήταν παλιάνθρωπος γενικά ειχε γκομενες...η μητέρα μου έλειπε από το πρωί ως το βράδυ δούλευε γ να μας μεγαλώσει αλλά με βαράγε και πολύ στο σπίτι μας κράταγε ο αδερφός της ο οποίος ήταν παιδοφιλος ακόμα θυμάμαι την ημέρα που με είχε γεμίσει δαγκώνιες στο πρόσωπο και όταν το έδειξα στην μητέρα μου αντί να με πάρει αγκαλιά με χαστουκισε...γενικά πολύ βία και ξύλο...έφτασα στην εφηβεία και εκεί βγήκαν ολα...κάπνιζα έμπλεξα με παρεες έκανα παρανομίες και κακό χαρακονομουν έκανα 3 φορές απόπειρα αυτοκτονίας μια εφηβεία εφιάλτης σαν να μην έφταναν όλα αυτά...στην ηλικία των 13 που προχωρησα γ πρώτη φορά με αγόρι ήταν χωρίς την θέληση μου με έναν 10 χρόνια μεγαλύτερο μου εγκληματία σαν να μην έφταναν τα βάσανα της ζωής έζησα και αυτό...γ ν συνεχίσω μετά στο λύκειο δεν ήμουν καλή μαθήτρια δεν περασα πουθενά είχα βάλει στόχο Ν σηκωθώ ν φύγω και έτσι σε ηλικία 18 έφυγα γ πρώτη φορά από το σπίτι γ σεζόν Κ μέχρι σήμερα η ζωή μου είναι έτσι από εδώ και από εκεί δουλειά και μόνο δουλειά ν φέρνω λεφτά στο σπίτι και τ παραπονα της μάνας μου ν είναι γτ δεν Μ πήρες καμια μπλουζα...σχέση δεν έκανα ποτέ αν και προχωρησα με αρκετούς για να ξεχάσω την πρώτη εμπειρία πέρασα κι παχυσαρκια 2 φορές..Θέλω να καταλήξω στο αν εμένα η ζωή μου φαίνεται δίχως μια άσπρη μέρα η ή είμαι υπερβολική η κάποιος έχει τραβήξει χειρότερα από εμένα γτ μα τον Θεό δεν ξέρω τ άλλο θα δω