Βοήθεια
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Προστασία ανηλίκων ]

Page 1 of 2 12 LastLast
Results 1 to 15 of 27

Thread: Βοήθεια

  1. #1
    Member
    Join Date
    Jan 2013
    Location
    Λάρισσα,Ελλάδα
    Posts
    64

    Βοήθεια

    Σας παρακαλώ βοηθήστε με. Τα τελευταία 2 χρόνια πάσχω από οξεία ΙΔΨ.Η κατάσταση που επικρατούσε ήταν τραγική! Οι γονείς βρίσκονταν σε απόγνωση όπως και εγώ! Κανείς δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της καταστάσεως μου! Πέρυσι παρακολούθησα ελάχιστα μαθήματα στο σχολείο καθώς ανατρέξαμε στο ΚΕΔΥ.Η αγοραφοβική μου τάση δεν επέτρεπε τη διαρκή παρουσία μου στο σχολείο! Και όμως κατάφερα να περάσω την τάξη χάρη στην υποστήριξη των καθηγητών μου καθώς φοιτούσα σε Ιδιωτικό σχολείο! Το καλοκαίρι η κατάσταση βελτιώθηκε και περιορίστηκαν οι ψυχαναγκασμοί μου. Χαρούμενη ξεκίνησα τη νέα χρονιά! Καθώς όμως περνούσε ο καιρός η κατάσταση μου επιδεινωνόταν με τη διαρκή παρουσία του άγχους και την πίεση των σχολικών δραστηριοτήτων. Την περσινή χρονιά με 2 απόπειρες αυτοκτονίας διαδέχθηκε μία ακόμη χειρότερη. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τα μαθήματα μου,ούτε να διαβάσω. Μάλλον θα παραμείνω στην ίδια τάξη εξαιτίας των απουσιών. Οι γονείς μου μού φέρονται με πολύ σκληρό τρόπο. Είναι πλήρως απογοητευμένοι από εμένα. Δεν μπορούν ακόμη να αποδεχθούν πως μια καλή μαθήτρια του 19,10 θα μπορούσε να φθάσει σε αυτό το σημείο. Τελευταία είμαι τόσο απεγνωσμένη και απογοητευμένη που τριγυρίζουν διαρκώς στο μυαλό μου σκέψεις αυτοκτονίας! Είμαι ένα τίποτα. Δεν θα σπουδάσω,θα μείνω αγράμματη. Ο θάνατος φαντάζει ως η μοναδική λύση σε αυτόν τον ατέρμονο πόνο που με βασανίζει . Δεν αντέχω άλλο! Φοβάμαι πολύ! Το μόνο που με φοβίζει όμως είναι ο πόνος κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της αυτοκτονίας! Δεν αντέχω άλλο αυτήν την κατάσταση. Δεν ξέρω τί να κάνω. Οι γονείς μου δεν καταλαβαίνουν!

  2. #2
    Senior Member
    Join Date
    Feb 2012
    Location
    greece
    Posts
    203
    Πως σου ξεκινησε η ιδψ?

  3. #3
    Senior Member
    Join Date
    Sep 2012
    Posts
    5,692
    Απο παντα το ειχες?

  4. #4
    Member
    Join Date
    Jan 2013
    Location
    Λάρισσα,Ελλάδα
    Posts
    64
    Όχι,η ΙΔΨ εμφανίσθηκε πριν από 2 και λίγο παραπάνω χρόνια! Στην αρχή δεν αποτελούσε κάποιο ιδιαίτερο εμπόδιο στη λειτουργικότητα μου! Ύστερα όμως από ένα χειρουργείο θυροειδούς η κατάσταση επιδεινώθηκε! Δε ξέρω τί θα κάνω! Είμαι απεγνωσμένη. Κουράστηκα να αγωνίζομαι πια.

  5. #5
    Senior Member
    Join Date
    Dec 2011
    Posts
    3,001
    Ποσο χρονων εισαι?

  6. #6
    Member
    Join Date
    Jan 2013
    Location
    Λάρισσα,Ελλάδα
    Posts
    64
    Είμαι 16,5 ετών. Νεαρή σχετικά!

  7. #7
    pettitefille έχω και εγώ περίπου το πρόβλημα σου και σε καταλαβαίνω. είμαι στα 23 και μια ΙΔΨ που έκανε την έντονη εμφανιση της πριν 1.5 χρόνο λόγω μιας τραυματικής εμπειρίας με κρατάει ακόμα κλεισμένο τον περισσότερο καιρό στο σπίτι.γινομαι αυτοκαταστροφικος και ξυριζω τα φρυδια μου οταν νιωθω ασχημα ξεσπαω εκει. Όμως αυτό δημιουργει φαυλο κυκλο καθως κλεινομαι στο σπιτι μέχρι να μεγαλωσουν και το να ειμαι κλεισμενος στο σπιτι με εγκλωβιζει ακόμα πιο πολύ.Εχω μεινει πίσω περίπου 2 χρόνια από τη ζωή μ (εχω παγωσει τη σχολή που σπουδαζα, περιορισμένες έδοδοι, όλεσ οι γιορτές στο σπίτι) ωστόσο έχω να σου πω πως εσυ δν έχεις χάσει τπτ και μπορείς να τα καταφέρεις χωρίς να χάσεις καθολου χρόνο. Σοβαρές ασθενειες υγειας δικαιολογουν απουσίες στο σχολειο και το πρόβλημα μας ειναι μια ασθένεια,μαζι με τα στραβα ματια των καθηγητων μπορεις να περάσεις και τη δευτερα λυκειου και μετα απο μια περιοδο χαλαρωσης και ξεκουρασης ισως και εκτεταμενες διακοπες να αχοληθείς με την τρίτη λυκείου. Έχεις πολύ χρόνο μπροστά και η ζωή είναι δική σου αρκει να βρεις την αξία της και να τη διεκδικησεις. Έχω πολλά να σου πω από την εμπειρία μ π πιστεύω θα σε βοηθήσουν ωστε να βγεις πολυ πιο γρηγορα και απο μενα απο όλο αυτό και να εισαι ευτυχισμένη

  8. #8
    Member
    Join Date
    Jan 2013
    Location
    Λάρισσα,Ελλάδα
    Posts
    64
    Κωνσταντίνε σε ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη και κατανόηση σου. Χαίρομαι που κατάφερες να βγεις δυνατός και δριμύτερος από αυτή την ιστορία. Απλώς,όλη αυτή η κατάσταση με έχει τρομοκρατήσει! Δεν περίμενα να μου εμφανισθεί ένα τέτοιου είδους πρόβλημα,ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου! Μακάρι να μπορούσε το πρόβλημα να εξαφανισθεί τουλάχιστον για αυτά τα 2 χρόνια! Όμως αυτό είναι ανέφικτο. Ως ένα συγκεκριμένο βαθμό είμαι χαρούμενη γιατί εγκρίθηκε η κατ'οίκον διδασκαλία από το Κ.Ε.Δ.Υ. Το πιο πιθανό είναι να περάσω την τάξη. Απλώς ανησυχώ για τα κενά! Θέλω πολύ να περάσω στη Νομική Σχολή! Επιπλέον,αυτό που ξέχασα να αναφέρω εξ'αρχής είναι πως τα συμπτώματα της ΙΔΨ άρχισαν να γίνονται πιο έντονα ύστερα από μία εγχείριση θυροειδούς που έκανα πριν 2 χρόνια. Η κατάσταση ήτανε κρίσιμη. Θα εξελισσόταν σε καρκίνο. Όμως δεν περίμενα τέτοιου είδους συνέπειες.... Ίσως το πρόβλημα μου δε σχετίζεται με την εγχείριση,ίσως είχε συσσωρευτεί στον οργανισμό μου πολύ άγχος με αποτέλεσμα αυτό το ξέσπασμα. Πάντοτε ήμουν υπέρ-αγχώδης.

  9. #9
    Είδες :) όλα γίνονται αρκει να τα διεκδικήσεις! Να Ένα καλό νέο! Μπορεις να χαλαρωσεις να παρεις το χρονο σου να διαβαζεις χαλαρα και να διεκδικησεις και τη νομική του χρόνου που οντως ειναι δυσκολη σχολη. και το μελλον δν σταματα στις πανελληνιες να ξερεις. Αν το έχεις ονειρο η νομικηλ ειναι μια σχολή που κ απο τον τροπο που γραφεις φαινεται πως την εχεις σαν σχολή. Τα οποια κενα στο σχολειο δν θα παιξουν κανενα ρολο αν πχ πας για σπουδες νομικής στην Κυπρο οπου και εκει εχει Νομική χωρίσ είσαγωγικές εξετάσεις με συνέντευξη σκέψου κ αυτηλ την επιλογή. Επίσης πολλοι φιλοι εχουν δωσει πανελλήνιες και μια και δυο και τρεις και τέσσερρις φορές :) χαχα ναι ενας φιλος το παρακανε αλλά όπως και να χει σκεψου το σαν ένα ατύχημα αν δν εισαι ετοιμη του χρονου χαλάρωσε κανε τις διακοπές σου και δωσε σε δύο χρόνια πληρως ετοιμη δν έγινε και δν χαθηκε τπτ απολύτως σκεψου οτι εδωσες ενα χρονο στον εαυτό σου. Το αξίζεις. Ωστόσο πιστευω οτι αντο βαλεις στοχο το εχεις και του χρονου.

  10. #10
    Member
    Join Date
    Jan 2013
    Location
    Λάρισσα,Ελλάδα
    Posts
    64
    Μακάρι να ήτανε τόσο απλή η κατάσταση. Με αυτόν τον τρόπο αναμφίβολα θα ξεπερνούσα το πρόβλημα μου και θα συνέχιζα τη ζωή μου. Όμως δεν καταφέρνω να διαβάσω ούτε μία σελίδα. Αγχώνομαι με το παραμικρό και το θεωρώ αμφίβολο εαν θα τα καταφέρω. Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνω. Πριν από 2 χρόνια κλεινόμουν στο δωμάτιο και διάβαζα ώρες ολόκληρες και τώρα δεν καταφέρνω να διαβάσω ούτε μία σελίδα.

  11. #11
    Junior Member
    Join Date
    Jan 2013
    Posts
    3
    Καλημέρα,
    εχω αντιμετωπίσει στο παρελθόν οξεία ΙΨΔ, σε συνδυασμό με κατάθλιψη.
    Εχω κάνει πολλές από τις σκέψεις που αναφέρεις, και εχω βιώσει πολλά από αυτά τα συναισθήματα, οπότε έκρινα σκόπιμο να σου γράψω δυο λόγια.
    Την πρώτη φορά που εμφανίστηκε η ΙΨΔ ήμουν 19 ετών. Ούτε κατάλαβα τι με είχε βρεί, ούτε πως ήρθε, ούτε πως έφυγε μετά από σχεδόν ενα χρόνο.
    Είχα μιλήσει μόνο σε κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο, που δεν κατάφερε να με βοηθήσει.
    Την επόμενη φορά όμως τα πράγματα δεν ήταν τόσο ήπια.
    Στην ηλικία των 27χρονών η ΙΨΔ επανήλθε δριμύτερη και στοίχειωσε την ύπαρξη μου.
    Μαζί της αυτή τη φορά είχε φέρει και μια φίλη της.
    Την κατάθλιψη.
    Και μετά από κάποιο σημείο η κατάσταση άρχισε να γίνεται ασφυκτική για εμένα, μιας και άρχισε η καταβαράθρωση της αυτοεκτίμησης και οι αυτοκτονικές σκέψεις.
    Αποφάσισα μόνος μου να ζητήσω τη βοήθεια κάποιου ειδικού.
    Εκανα συνεδρείες σε ψυχολόγο, συνδυασμένες με φαρμακευτική αγωγή(dumyrox).
    Να σημειώσω πως και στις δυο περιπτώσεις(19χρ. και 27χρ.) εργαζόμουν σε διαφορετικές αλλά εξίσου απαιτητικές εργασίες, τις οποίες για λόγους βιοπορισμού δε μπορούσα να διακόψω.
    Πήρα τα φάρμακα για 8-12 μήνες και δεν έκανα πάνω από 8 συνεδρείες.
    Η ΙΨΔ έφυγε μετά από δυο χρόνια, και η δική μου αίσθηση είναι πως έφυγε από μόνη της.
    Θεωρώ πως η ψυχοθεραπεία με βοήθησε πολύ στο ξεκίνημα, λόγω του ότι έδωσε μορφή σε εναν αόρατο εχθρό.
    Ενιωθα σαν κεραυνόπληκτος και δε μπορούσα να καταλάβω τι μου συμβαίνει, αρα δε μπορούσα και να το αντιμετωπίσω.
    Οταν σχηματοποιήθηκε ο αντίπαλος μπροστά μου, έμαθα τι τον θρέφει και με ποιούς τρόπους εξασθενεί, και ήμουν έτοιμος να τον παλέψω.
    Την πάλη όμως θεωρώ πως την έδωσα μόνος μου.
    Ενιωθα κι εγω πως τα κοντινα μου πρόσωπα αδιαφορούν και πως δε μπορούν να με βοηθήσουν.
    Σήμερα πιστεύω πως είχα δίκιο μόνο στο δεύτερο σκέλος.
    Δεν αδιαφορούσαν, αλλά είναι τέτοια η φύση του προβλήματος που δεν επιδέχεται μεγάλη βοήθεια από τρίτους κατα τη γνώμη μου.
    Εχουν περάσει επτα χρόνια από τότε που 'απαλλάχθηκα' από την ΙΨΔ.
    Εχω δυο παιδάκια και μια ζωη ανεμπόδιστη από ψυχικές διαταραχές.
    Δε μπορώ να σου κρύψω ότι αυτός ο μαύρος σκύλος έρχεται καμιά φορά και μου δείχνει ξανά τα δόντια του, ΑΛΛΑ :
    1) Δεν είναι πια τόσο κοφτερά και δε με τρομάζουν(ηπια συμπτώματα)
    2) Οι επισκέψεις είναι σπάνιες
    3) Εγω είμαι περισσότερος ψύχραιμος και νιώθω πως του 'εχω πάρει τον αέρα'. Δε με κυριεύει αυτή η απελπισία πως ήρθε το τέλος του κόσμου. Ξέρω πως θα κρατήσει 2-3 μέρες και θα εξαφανιστεί, και αυτό με κάνει να το αντιμετωπίζω ως ενα κρυολόγημα που θα περάσει. Το σημαντικότερο είναι πως εχω αποδεχθεί ότι είναι ενα κομμάτι του εαυτού μου. Με τον οποίο εαυτό μου συμφιλιώθηκα αρχικά, και τον αγάπησα στη συνεχεία, καταβάλοντας μεγάλη προσπάθεια. Και όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου, θεωρώ πως τον αγαπάς ολόκληρο. Μαζί με τα όποια κομμάτια του δε σου αρέσουν και πολύ.
    Θέλω να σου πω ότι οι βασικές γραμμές που ακολουθώ μετά την περιπέτεια μου με τη ΙΨΔ είναι οι εξής :
    1) Δεν καταπιέζω ποτέ και για κανένα λόγο το θυμό μου.
    2) Συνομιλώ με τον εαυτό μου, ακούω τις επιθυμίες και δεν τις καταπατώ για κανένα λόγο.
    3) Φροντίζω τον εαυτό μου. Παλιότερα όταν είχα κάποιο πρόβλημα υγείας ή κάποιο ανησυχητικό σύμπτωμα, το παρέβλεπα. Μιλάω για μικροπροβλήματα φυσικά, που τα νιάτα και ο μύλος της καθημερινότητας με έκανε να τα αγνοώ. Σήμερα για παράδειγμα δεν υπάρχει περίπτωση να με πονάει κάποιο δόντι και να πως 'ας το θα περάσει και όταν με ξαναπιάσει βλέπουμε'. Θα πάω και θα το αντιμετωπίσω άμεσα. Χωρίς ψυχωσικές συμπεριφορές κατα φαντασία ασθενή ή ιδιαίτερη φόρτιση και ανησυχία. Απλά εχω διαπιστώσει ότι βοηθάει παρα πολύ την αυτοεκτίμηση μου η διαδικασία. Ισως να με κάνει να νιώθω κατα εναν τρόπο ότι ο εαυτός μου είναι ότι πολυτιμότερο εχω, για αυτό και δεν τον παραμελώ.
    4) Μιλάω. Δεν κρατάω τίποτα μέσα μου. Οταν με απασχολεί κάτι, το μοιράζομαι οπωσδήποτε με τη γυναίκα ή τους φίλους μου.
    5) Εχω παρατηρήσει πως όταν μου ξαναχτυπάει(έστω και εξασθενημένα) την πόρτα το πρόβλημα, με βοηθάει πολύ να επιδωθώ σε μια δραστηριότητα. Στην περίπτωση μου είναι η συγγραφή κειμένων φιλοσοφικών αναζητήσεων(που δε δημοσιεύω κάπου) όπου εκφράζω τις σκέψεις μου για μια σειρά από ζητήματα κοινωνικής συνήθως φύσεως. Πολλές φορές γράφω ποιήματα επίσης. Δε μου υπέδειξε κανείς αυτή τη μεθοδολόγια, παρα προέκυψε αυθόρμητα ως μια μορφή εσωτερικής ανάγκης(την οποία δεν καταπατούμε θυμήσου!). Εχω παρατηρήσει πως μειώνεται δραστικά η διάρκεια της 'επανακύλησης'. Οι 7-10 ημέρες γίνονται 2-3 για παράδειγμα. Δεν κάθομαι φυσικά να γράψω καταπιέζοντας τον εαυτό μου σαν να λαμβάνω κάποιο φάρμακο, ούτε και το κάνω πάντα. Οπότε θα ήταν καλό να βρείς κι εσυ ποια είναι αυτή η ασχολία που είτε σε κάνει να ξεχαστείς,
    είτε τονώνει τη δημιουργικότητα σου,
    είτε σε κάνει να εκτονωθείς,
    είτε κάνει ολα τα παραπάνω μαζί.
    Θέλω να σου πω ότι εκανα τα ακριβώς αντίθετα και στις 4 πρώτες υποσημειώσεις/συμβουλές που σου δίνω στην προ-ΙΨΔ εποχή.
    Δεν είμαι ειδικός, συνεπώς θεώρησε τις συμβουλές ως απόσταγμα βιωματικής εμπειρίας και τίποτα άλλο.
    Θέλω να σου πω ότι είσαι πολύ μικρή, και η ζωη πολύ μεγάλη. Και η ζωη έχει τα πάνω και τα κάτω της για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Μια περίοδος δυσκολίας, είναι μια περίοδος δυσκολίας και τίποτα περισσότερο. Και είναι παροδική, οσο και αν η φύση της πάθησης είναι τέτοια που προϋποθέτει να την αποδεχθείς ως ενα κομμάτι του εαυτού σου και να μάθεις ως ενα σημείο να ζείς μαζί της. Οι δαιμονοποιήσεις και η απελπισία που συνοδεύουν την οξεία φάση της πάθησης, θα εξαφανιστούν νομοτελειακά.
    Στη ζωη δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Υπάρχουν κρίσεις, εντάσεις, ανατροπές, μα ποτέ αδιέξοδα. Φαντάσου το σαν ενα λουλούδι που του βάζεις επάνω μια πέτρα. Θα το εμποδίσει, θα το δυσκολέψει, αλλά στο τέλος αυτό θα τυλίξει την πέτρα και θα βγεί από πάνω της.
    Απαλλάξου από αυτές τις μικρές σκέψεις ότι θα μείνεις αγράμματη, δε θα σπουδάσεις κτλ. Δε σημαίνουν τίποτα οι παραπάνω ανησυχίες σου. Δεν είναι παρα κοινωνικά επινοήματα. Δεν είναι παρα στερεότυπα. Από που και εως που θεωρείς ότι αν δε σπουδάσεις θα είσαι ενα τίποτα ; Μη γίνεσαι όμηρη ξεπερασμένων αντιλήψεων από συμπλεγματικές γενιές με ενα τσουβάλι απωθημένα.
    Αμφισβήτησε ως νέος άνθρωπος ολα αυτά κλισέ. Αμφισβήτησε τα πάντα. Τον ίδιο τον εαυτό σου. Τη δυσκολία που αντιμετωπίζεις ή τη σοβαρότητα αυτής.
    Γλυκό και καλό κορίτσι είσαι πολύ πιο δυνατή από αυτό που σε τρομάζει. Πρόκειται για το 1% που απλά τυγχάνει φασαριόζικο και νταηλίδικο, αλλά θα υποταχθεί θέλει δε θέλει στο 99%. Αν παρομοιάσεις τον εαυτό σου με ενα δέντρο, θα σου έλεγα ότι αυτό που σε απασχολεί είναι ενα μικρό κλαράκι. Ο ήλιος βρίσκεται σε τέτοιο σημείο που το φωτίζει και εσυ έχεις επικεντρωθεί επάνω του. Θα δείς που όταν ανέβει κι άλλο ο ήλιος, θα φωτιστεί ολο το δέντρο και παρόλο που το κλαράκι θα έχει μείνει στη θέση του, δε θα μαγνητίζει πια το βλέμμα σου.
    Με αγάπη, σεβασμό και κατανόηση.
    Last edited by Ανάτροπος; 17-01-2013 at 22:20.

  12. #12
    Senior Member
    Join Date
    Feb 2012
    Location
    greece
    Posts
    203
    pws sou "ksekinise" i as8eneia anatrope?

  13. #13
    Junior Member
    Join Date
    Jan 2013
    Posts
    3
    Quote Originally Posted by christos78 View Post
    pws sou "ksekinise" i as8eneia anatrope?
    Η ψυχολόγος μου είχε συνδέσει την εμφάνιση της ασθένειας με δυο κομβικά γεγονότα της ζωής μου, που σύμφωνα με εκείνη μου προκάλεσαν απογοήτευση ή άγχος και φόβο ότι δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ στη νέα κατάσταση που προέκυπτε κάθε φορά.
    Την πρώτη φορά στα 19-20 μου χρόνια, είχα μόλις εγκαταλείψει τις σπουδές μου στο εξωτερικό, και με την επιστροφή μου στην ελλάδα βρήκα την οικογένεια μου σε μια πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση που λόγω αδυναμίας των άλλων μελών κλήθηκα να την αντιμετωπίσω σχεδόν μόνος μου.
    Τη δεύτερη φορά στα 27 μου χρόνια, εμφανίστηκε σχεδόν τρείς μήνες πριν από το γάμο μου.
    Μόνο αυθαίρετη δεν είναι αυτή η σύνδεση, αλλά σε προσωπικό επίπεδο δεν ένιωσα απογοήτευση, μείωση αυτοεκτίμησης ή εμφανές άγχος και πίεση σε καμία από τις δυο περιπτώσεις.
    Οπωσδήποτε στην πρώτη περίπτωση το πέρασμα από τη φοιτητική ανεμελιά στη σκληρή καθημερινή βιοπάλη για την επιβίωση μιας τετραμελούς οικογένειας δε δημιουργούσε μια ευχάριστη πραγματικότητα για εμένα. Κατάσταση που ήταν αναγκαστική μάλιστα.
    Οσον αφορά το γάμο όμως το μόνο που με 'εξανάγκασε' ήταν ο τρελλός ερωτας μου.
    Και η διακοπή των σπουδών και ο γάμος ήταν καθαρά δικές μου επιλογές, δεν εχω μετανιώσει για καμία από τις δυο και αν δεν είχε γίνει η αναφορά από τη ψυχολόγο, δε θα είχα αναζητήσει ποτέ τις αιτίες σε αυτά τα δυο περιστατικά.
    Ακόμα και σήμερα αμφιβάλλω αν εστιάζεται εκεί η γεννεσιουργός αιτία του προβλήματος, απλα τα αναφέρω για να σου δώσω μια κάπως πιο συγκεκριμμένη απάντηση.

  14. #14
    Senior Member
    Join Date
    Dec 2011
    Posts
    3,001
    Δηλαδη αναμεσα σε αυτες τις δυο φασεις , δεν ειχες καθολου ιδεοληψιες ή ψυχαναγκασμους?

  15. #15
    Junior Member
    Join Date
    Jan 2013
    Posts
    3
    Quote Originally Posted by betelgeuse View Post
    Δηλαδη αναμεσα σε αυτες τις δυο φασεις , δεν ειχες καθολου ιδεοληψιες ή ψυχαναγκασμους?
    Ούτε υποψία.
    Ούτε πριν την πρώτη φάση, ούτε ανάμεσα στις δυο.
    Γι αυτό δήλωσα και 'κεραυνόπληκτος'.

Page 1 of 2 12 LastLast

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •