Στη μια μου δουλειά είμαι προϊστάμενος και έχω υπό την επίβλεψη μου κάποιες εργασίες, την εκπαίδευση κάποιων ατόμων και γενικά την ομαλή ροή της ρουτίνας εργασίας. Το κλίμα πολύ καλό και τα παιδιά της ομάδας μου πολύ αξιόλογα άτομα. Υπάρχει ένα άτομο που δεν είναι στην ομάδα μου αλλά είμαστε στον ίδιο χώρο (οπότε χρησιμοποιουμε από κοινού κάποια πράγματα πχ) το οποίο έχει περίεργη συμπεριφορά. Φέρεται άσχημα σε κάποιους από τους δικούς της (της ομάδας της, αλλα δεν ειναι αυτή ο αρχηγός της ομάδας της όπως εγώ). Όταν λέω άσχημα; Τους έχει απαγορεύσει να μπαίνουν αν δεν είναι ήδη αυτή (αυτή ας πουμε έχει μια ενδιάμεση θέση στην ιεραρχεία). Μιλάει απότομα, προσβλητικά, νομίζει ότι είαι κάποια, ορισμένοι λένε πως γελάει μόνη της. Έχει υπάρξει και περιστατικό στην ομάδα της να κλάιει μια κοπέλα. Η από πάνω της την αντιπαθεί, αλλά αυτή αντιπαθεί τους πάντες (και εμάς και όλους). Ανέφερα αυτές τις συμπεριφορές στον πιο πάνω απο εμένα και μου είπε ότι έχει ακούσει ότι έχει διπολική διαταραχή και ότι έχει πέση γραμμή να είμαστε συγκαταβατικοί. Που οκ καμία αντίρρηση. Έχει περάσει απόεμάς άτομο με πρόβλημα ακοής, άτομα που δε μιλάνε ελληνικά, είχαμε μια εγκυμονούσα που για να μην την κουράζουμε προς το τελος καναμε εμεις δουλεια της. Έχει περάσει άτομο με βαριά κατάθλιψη που είχε έρθει για να έχει απλά μια απασχόληση. Τα λέω όλα αυτά για να πω ότι είμαστε καλοπροαιρετοι και με διάθεση να βοηθησουμε (δεν είμαστε ιδιωτική επιχείρηση). Αλλά με τη συγκεκριμένη δεν την παλεύω. Έχω φτάσει σε σημείο να φοβάμαι να αφήνω άτομο όταν λείπω εγώ και να ναι οι δυο τους. Επίσης έχει μια περίεργη μυρωδιά. Έχει και κάτι παγάκια που βάζει στον καφέ όλο τα ψάχνει, πιστεύει ότι θέλουμε να τα παρουμε. Και δεν πιστεύω ότι και αυτή βοηθιέται κάπου. Απλά βασανίζει τους γύρω της. Εκείνο το παιδί που είχε κατάθλιψη είχαμε στήσει ένα πολύ ωραίο προτζεκτ που τον βοηθουσαμε ολοι και οταν δημοσιευτηκε ηταν η πρωτη φορα που τον ειδα χαρουμενο. Προφανώς πήγαινε σε ειδικό γιατι μου ελεγε τα φάρμακα που του δίνονται και τώρα έχει κανονική δουλειά και φαίνεται ότι είναι καλύτερα. Αλλά αυτή δεν κερδίζει κάτι. Όλοι χάνουμε. Και δεν ξέρω ποια είναι η κατάλληλη συμπεριφορά. Έχουμε απλά υποχωρήσει ΟΛΟΙ και προσπαθουμε να μην εχουμε αλληλεπιδραση αλλα ειναι λες και εχει γινει αφεντικο. Ο διευθυντης την εχει βαλει στην κατηγορία "ειναι του γιατρου μην ασχολεισαι" και δεν βοηθάει κανεις.