Είμαι υιοθετημένος και μου την έχει βιδώσει στα νεύρα - Page 2
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Προστασία ανηλίκων ]

Page 2 of 2 FirstFirst 12
Results 16 to 29 of 29
  1. #16
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2017
    Posts
    737
    Τι θα άλλαζε για σένα αν έβρισκες τους βιολογικούς σου γονείς;
    Αν είναι χάλια αυτοί, θα σε έκανε πιο χάλια γνωρίζοντάς το;
    Και γιατί; Έχεις σκεφτεί τι περιέχει η έννοια του "μοιραζόμαστε το ίδιο αίμα"; (είναι μια μπαρούφα by the way). Ο μόνος λόγος που στέκει είναι να μάθεις για κληρονομικές ασθένειες, ώστε να γνωρίζεις τι τρέχει εκεί. Και αντί να αναρωτιέσαι για τις τραγωδίες, σκέψου ότι αν στους άμεσους προγόνους σου τρέχουν καρκίνοι συγκεκριμένοι για παράδειγμα, τότε πρέπει να το γνωρίζεις για εσένα, για την υγεία σου. Στη θέση σου θα το έψαχνα αλλά δίχως άλλες προσμονές, απλώς για να διασφαλίσω αυτά που έγραψα για την υγεία. Και δε χρειάζεται να πας καν. Να τους ζητήσεις αν τους βρεις να σου στείλουν το οικογενειακό ιστορικό νοσημάτων με κληρονομικότητα.

  2. #17
    Junior Member
    Join Date
    May 2024
    Posts
    7
    Quote Originally Posted by WildHoney View Post
    Τι θα άλλαζε για σένα αν έβρισκες τους βιολογικούς σου γονείς;
    Αν είναι χάλια αυτοί, θα σε έκανε πιο χάλια γνωρίζοντάς το;
    Και γιατί; Έχεις σκεφτεί τι περιέχει η έννοια του "μοιραζόμαστε το ίδιο αίμα"; (είναι μια μπαρούφα by the way). Ο μόνος λόγος που στέκει είναι να μάθεις για κληρονομικές ασθένειες, ώστε να γνωρίζεις τι τρέχει εκεί. Και αντί να αναρωτιέσαι για τις τραγωδίες, σκέψου ότι αν στους άμεσους προγόνους σου τρέχουν καρκίνοι συγκεκριμένοι για παράδειγμα, τότε πρέπει να το γνωρίζεις για εσένα, για την υγεία σου. Στη θέση σου θα το έψαχνα αλλά δίχως άλλες προσμονές, απλώς για να διασφαλίσω αυτά που έγραψα για την υγεία. Και δε χρειάζεται να πας καν. Να τους ζητήσεις αν τους βρεις να σου στείλουν το οικογενειακό ιστορικό νοσημάτων με κληρονομικότητα.
    Για μενα το αίμα είναι πολύ σημαντικό γιατί καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το οποιος είσαι. Όπως είπες είναι το ζήτημα των κληρονομικών ασθενειών που δεν είναι καθόλου αμεληταέο. Επίσης τα πάντα πάνω σου είναι αποτέλεσμα των γονιών σου, το χρώμα των μαλλιών σου, το χρώμα του δέρματος σου και πάει λέγοντας. Ακόμα και το IQ σου. Σαφώς παίζουν ρόλο περιβαλλοντικοί παράγοντες (ιδίως για το ύψος). Προσμονή δεν έχω καμία, δεν ξέρω αν θέλω να το κάνω. Με πιέζει η σκέψη όμως ότι αν αλλάξω γνώμη και πω τώρα καίγομαι να γνωρίσω τους γονείς μου μπορεί να ναι αργά. Δεν μπορώ να ξέρω τον λόγο που με έδωσαν. Άλλο άμα ήταν φτωχοί άνθρωποι ξέρω γω, άλλο αν δεν με ήθελαν.. γενικά πολλά και διάφορα. BTW, σκέφτομαι ότι ίσως έβρισκα άλλους συγγενείς που θα ήθελαν ενδεχομένως να με γνωρίσουν.

  3. #18
    Senior Member
    Join Date
    May 2024
    Posts
    336
    Βάζεις τον εαυτό σ σε μπελάδες που δν ξέρεις ούτε που θα καταλήξει ούτε το ποσό θα κρατήσει

  4. #19
    Δεν εισαι ικανοποιημενος με τη ζωη σου και σκεφτεσαι οτι αν μεγαλωνες με τους βιολογικους σου γονεις πιθανον η ζωη σου θα ηταν καλυτερη. Αισθανεσαι απορριψη. Τον πατερα μας τον ξερει μονο η μητερα μας με απολυτη σιγουρια. Και αυτο οχι παντα. Τα δε κληρονομικα γνωρισματα πανε παρα πολυ μακρια και παρα πολυ πισω, οποτε χανεται η μπαλα. Οι συμπεριφορες μας ομως εχουν να κανουν αποκλειστικα με το περιβαλλον που μεγαλωσαμε. Ειναι κατα βαση μιμητικες. Το λεω γιατι οσο μεγαλωνω τοσο μοιαζω σε συμπεριφορες με τον πατερα μου, εστω και στο πιο light. Αυτο ειναι κατι που δεν μου αρεσει καθολου.

  5. #20
    Junior Member
    Join Date
    May 2024
    Posts
    7
    Quote Originally Posted by Νικος Νικος View Post
    Δεν εισαι ικανοποιημενος με τη ζωη σου και σκεφτεσαι οτι αν μεγαλωνες με τους βιολογικους σου γονεις πιθανον η ζωη σου θα ηταν καλυτερη. Αισθανεσαι απορριψη. Τον πατερα μας τον ξερει μονο η μητερα μας με απολυτη σιγουρια. Και αυτο οχι παντα. Τα δε κληρονομικα γνωρισματα πανε παρα πολυ μακρια και παρα πολυ πισω, οποτε χανεται η μπαλα. Οι συμπεριφορες μας ομως εχουν να κανουν αποκλειστικα με το περιβαλλον που μεγαλωσαμε. Ειναι κατα βαση μιμητικες. Το λεω γιατι οσο μεγαλωνω τοσο μοιαζω σε συμπεριφορες με τον πατερα μου, εστω και στο πιο light. Αυτο ειναι κατι που δεν μου αρεσει καθολου.
    Χωρίς να θέλω να ακουστώ υπερόπτης, με την ζωή μου είμαι ευχαριστημένος. Είχα ότι χρειαζόμουν, είχα αγάπη και σπούδασα αυτό που αγαπώ. Αυτή την στιγμή κάπως βιώνω έναν αποχωρισμό που όταν έγινε δεν ήμουν σε θέση να βιώσω. Δεν ξέρω γιατί τώρα το νιώθω έτσι.
    Τώρα για τα κληρονομικά, νιωθω σαν στο γενεαλογικό δέντρο που είμαι ένα σημείο, να έχω σβηστεί από εκεί.

    Επίσης οι συμπεριφορές δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με το περιβάλλον. Σαφώς επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό, αλλά είναι και το γενετικό υλικό μας.

  6. #21
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2023
    Posts
    442
    Αφού έχεις το δικαίωμα να το ψάξεις, κάνε μια προσπάθεια. Είσαι σε ηλικία που μπορείς να διαχειριστείς τα νέα δεδομένα που θα προκύψουν. Είτε βρείς σωστούς ανθρώπους που σε θέλουν είτε δεν αξίζει καμία επαφή μαζί τους θα πάρεις τις απαντήσεις που χρειάζεσαι. οι θετοί γονείς δεν είναι δίπλα σου? Να τους πεις πως επιθυμείς να μάθεις από που κατάγεσαι.
    Ψάξε μην χάνεις χρόνο με σκέψεις.

  7. #22
    Senior Member
    Join Date
    Oct 2013
    Posts
    2,266
    'Ολοι οι υιοθετημένοι νιώθουν τα ίδια συναισθήματα με σένα όπως και γω.Γυναίκα είμαι....η διαφορά μου είναι ότι η βιολογική μου οικογένεια ζει λίγο πιο έξω από την πόλη που μένω,έχω κάποιες επαφές με τα αδέρφια μου,αλλά δε σταματάει να είναι σκληρή και απάνθρωπη η εγκατάλειψη και δεν μπορείς να εξηγήσεις πως γονείς που γεννούν παιδιά μπορούν και τα δίνουν....προφανώς πίσω από όλο αυτό κρύβεται μία άσχημη ιστορία,αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορείς να ψάξεις να βρεις τους βιολογικούς σου γονείς....από ίδρυμα σε πήραν οι δικοί σου;

  8. #23
    Senior Member
    Join Date
    Oct 2013
    Posts
    2,266
    Τουλάχιστον εσύ είχες την τύχη να μεγαλώσεις όμορφα σε αντίθεση με μένα....
    Με τους βιολογικούς σου γονείς θα μεγάλωνες κακοποιητικά!
    Ούτε θα σπούδαζες ούτε θα μεγάλωνες με αξιοπρέπεια....ιταλικά ξέρεις;

  9. #24
    Senior Member
    Join Date
    May 2024
    Posts
    336
    Γτ εσύ πως μεγάλωσες?

  10. #25
    Senior Member
    Join Date
    Oct 2013
    Posts
    2,266
    Quote Originally Posted by Tsoufis1989 View Post
    Γτ εσύ πως μεγάλωσες?
    Αρκετά άσχημα και κακοποιητικά!

  11. #26
    Senior Member
    Join Date
    May 2024
    Posts
    336
    Τι εννοείς?αν θες λες βεβαια

  12. #27
    Senior Member
    Join Date
    Nov 2006
    Location
    Planet Love
    Posts
    23,857
    Quote Originally Posted by Grillo View Post
    Καλησπέρα παιδιά

    Θέλω να πω λίγο τον πόνο μου. Είμαι υιοθετημένος. Το ξέρω από την εφηβεία. Το ψιλιαζόμουν. Έκανε μπαμ ότι δεν έμοιαζα στους γονείς μου. Το είχα αποδεχτεί όμως. Με αγαπούν και τους αγαπώ πολύ. Με μεγάλωσαν χωρίς να μου λείψει τίποτα. Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο. Και αν το καλοσκεφτείς αν δεν ήταν αυτοί θα είχα μεγαλώσει σε κάποιο ίδρυμα ενδεχομένως. Όμως δεν ξέρω. Μου την βιδώνει ανά διαστήματα που είμαι υιοθετημένος. Βάζω αυτή την λέξη γιατί νομίζω περιέχει τον εκνευρισμό, την αναστάτωση και την παρόρμηση. Έρχεται και φεύγει. Μπορεί τώρα να μαι καλά και ξαφνικά να με πιάσει ένα μήνα και να μαι νευριασμένος. Όχι ότι με εμποδίζει στην καθημερινότητά μου ή στις σπουδές μου. Αλλά θυμώνω.

    Με εντυπωσιάζει ο τρόπος που έρχεται αυτή την σκέψη. Δεν είναι όπως ονειροπωλούμε που λες α και να ταν αυτό το πράγμα έτσι. Η σκέψη έρχεται σε εμένα. Σαν να μου χτυπάει την πλάτη και να με διακόπτει. Μου κάνει εντύπωση επίσης ότι το πρόβλημα μου εστιάζει στο ότι "δεν είμαι Έλληνας". Προφανώς και είμαι. Εδώ γεννήθηκα και μεγάλωσα. Αλλά οι γονείς μου από ότι μου είπαν ήταν Ιταλοί. Θα μου πεις είσαι Ιταλός; Δεν ξέρω. Δεν θέλω να πω ότι δεν είμαι. Πονάω για μια χώρα που δεν γνώρισα. Καταλαβαίνω ότι δεν γίνεται να βιώνω αποχωρισμό από χώρα που δεν έχω αναμνήσεις. Αλλά δεν μπορώ με θυμώνει. Με τρελαίνει η σκέψη ότι θα με έλεγαν κάπως αλλιώς, ότι θα μίλαγα άλλη γλώσσα, θα ήμουν καθολικός και πάει λέγοντας.

    Μια επαφή με Ιταλία την έχουμε, δεν θέλω να σταθώ στους λόγους. Δεν τα έχω συζητήσει αυτά, θα τους πικράνω. Νιώθω πόνο. Δεν βρίσκω τον λόγο για αυτόν τον πόνο. Όσο για τους φυσικούς γονείς μου φοβάμαι. Κάποια τραγική ιστορία θα κρύβεται. Μπορεί να μην ζουν. Μπορεί να έχουν κάνει οικογένεια (όχι ότι ξέρω κάτι βασικά για κανέναν τους). Ξέρω πως έχω το δικαίωμα να κινήσω διαδικασίες αλλά φοβάμαι. Τι να παω να τους βρω γεια σας είμαι αυτός που κάνατε give away στο νέο μιλένιουμ; Με τρομάζει επίσης ότι δεν ξέρω το αίμα μου. Τι ήταν οι γονείς μου; αν ήταν κάτι άσχημο; Αν ο πατέρας μου ήταν κανένας ψυχάκιας μαφιόζος ξέρω γω; Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν για όλα αυτά.
    καλημερα, αγαπητε.
    δεν ξερω τι ακριβως εχεις "αποδεχτει", οταν αυτο το θεμα σου προκαλει τοση αναστατωση, εκνευρισμο, πικρα, αποριες...
    αν το ειχες αποδεχτει ομαλα, θα το αφηνες πισω σου.
    εφοσον γυρναει και ξαναγυρναει η σκεψη και οι αποριες, εχεις καθε δικιαωμα (μην σου πω και υποχρεωση) να μαθεις ΚΑΠΟΙΑ πραγματα, ωστε να το τακτοποιησεις μεσα σου και να μπορεις να το αφησεις πισω σου, γιατι δεν βλεπω να το αφηνεις...
    απο την στιγμη που στο εχουν πει, γιατι να πικραθουν οι γονεις σου;
    ειναι ευλογες οι αποριες σου. δν σημαινει ουτε οτι θα τους απαρνηθεις, ουτε οτι θα πας να βρεις τους αλλους.
    μπορει να μην ειναι καν ιταλοι, εφοσον οι ελληνες γονεις σου ειχαν τετοια ακρη. μπορει να ειναι ελληνες, ή καποιας αλλης εθνικοτητας, μπορει η βιολογικη μανα να ηταν ανηλικη ή μονη, χωρις συντροφο, μπορει να ηταν αρρωστη, να μην μπορουσε να σε ζησει και να σε εδωσε για να επιβιωσεις, χιλια δυο μπορει... εχεις δικιαωμα να μαθεις αφου σε τρωει.
    ετσι το βλεπω..

    το να πας να τους βρεις, ειναι ενα αλλο κεφαλαιο και θα το αντιμετωπισεις αν και οταν προκυψει. μπορει να μην θελησεις να τους βρεις. να σου αρκει να μαθεις...
    ξεκινα απο καπου να μαθεις καποιες πληροφοριες και προχωρα οσο θελησεις.
    ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΟΥ.

    αν οι γονεις σου σε αγαπανε, θα καταλαβουν την ανησυχια σου και οτι δεν σημαινει οτι εχεις παραπονα μαζι τους, ή οτι θα τους απαρνηθεις . καθε ανθρωπος θελει να ξερει τις ριζες του, δεν σημαινει κατι αλλο, αυτο..

    οσο για τον "φοβο", τπτ δεν προκαλει περισσοτερο φοβο απο τον ιδιο τον φοβο και τις ατελειωτες και αοριστες υποθεσεις. οταν βρεις τι ακριβως εχει συμβει, θα το αντιμετωπισεις και δεν θα υπαρχει φοβος.
    Last edited by Remedy; 23-05-2024 at 11:06.

  13. #28
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2017
    Posts
    737
    Ωραίο ποστ Ρέμεντι. Και "ο φόβος που προκαλεί περισσότερο φόβο" όπως ανέφερες, νομίζω πως ο νηματοθέτης επιτείνει με τον τρόπο αυτό τα αρνητικά συναισθήματα. Συμφωνώ. Κακό τριπάκι αυτό και για να το λύσεις θέλει αποφασιστικότητα, το χρονικό τράβηγμα απλά επιτείνει την επανάληψη των σκέψεων.

  14. #29
    Junior Member
    Join Date
    May 2024
    Posts
    7
    Ούτε θα σπούδαζες ούτε θα μεγάλωνες με αξιοπρέπεια....ιταλικά ξέρεις;
    Δεν ξέρω πως θα μεγάλωνα και αν θα σπούδαζα.. ίσως να μην το μάθω ποτέ. Ιταλικά δυστυχώς δεν ξέρω και με στεναχωρεί. Αυτό το διάστημα προσπαθώ (με βάση και τα οικονομικά μου και τον χρόνο μου) να τα βάλω στην ζωή μου. Έχω πει στον εαυτό μου ότι θέλω να φτάσω στο C2 (το αντίστοιχο proficiency).

    δεν ξερω τι ακριβως εχεις "αποδεχτει", οταν αυτο το θεμα σου προκαλει τοση αναστατωση, εκνευρισμο, πικρα, αποριες...
    αν το ειχες αποδεχτει ομαλα, θα το αφηνες πισω σου.
    Με έκανες και γέλασα γιατί ακύρωσες ότι είχα πει και έχεις απόλυτο δίκιο. Λέογοντας πως το έχω αποδεχτεί είχα στο μυαλό μου ότι δεν νιώθω θυμό ούτε για τους βιολογικούς μου γονείς ούτε για τους θετούς. Νιώθω έναν θυμό (ίσως αγανάκτηση) που δεν το στρέφω κάπου. Γιατί πιστεύω κάποια πράγματα απλά γίνονται. Τι έγινε δεν μπορώ να ξέρω αλλά αν ήταν η μητέρα μου, τι να πω δεν ξέρω, μια πολύ φτωχή γυναίκα που προέκυψε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη δεν μπορώ να την αδικήσω. Δεν θα την κρίνω. Κάπως αντίστοιχα σκέφτομαι και για τον πατέρα μου.

    αν οι γονεις σου σε αγαπανε, θα καταλαβουν την ανησυχια σου και οτι δεν σημαινει οτι εχεις παραπονα μαζι τους, ή οτι θα τους απαρνηθεις . καθε ανθρωπος θελει να ξερει τις ριζες του, δεν σημαινει κατι αλλο, αυτο..
    Σκέφτομαι ότι δεν θα δυσανασχετίσουν θα προβληματισούν και θα πικραθούν και θα το κρατήσουν μέσα τους. Συμφωνώ σε ότι έχεις πει.

    οσο για τον "φοβο", τπτ δεν προκαλει περισσοτερο φοβο απο τον ιδιο τον φοβο και τις ατελειωτες και αοριστες υποθεσεις. οταν βρεις τι ακριβως εχει συμβει, θα το αντιμετωπισεις και δεν θα υπαρχει φοβος.
    Πολύ σωστή κουβέντα. Κάνω άπειρα σενάρια με το μυαλό μου. Τα έχω συζητήσει με τον κολλητό μου ο οποίος είναι τελείως κατά να τους ψάξω αλλά είπε ότι αν θέλω θα ερχόταν μαζί μου να με στηρίξει.

Page 2 of 2 FirstFirst 12

Similar Threads

  1. Ειμαι ερωτευμενος, αλλα εμαθα οτι αυτη εχει σχέση....
    By andreas_p in forum Σχέσεις και Επικοινωνία
    Replies: 48
    Last Post: 19-10-2017, 00:58
  2. Replies: 26
    Last Post: 02-12-2012, 22:55
  3. Νεύρα νεύρα κι άλλα νεύρα....
    By LadyAngel in forum Ψυχολογική Υποστήριξη & Αυτοβοήθεια
    Replies: 21
    Last Post: 12-12-2011, 18:18
  4. Νεύρα,νεύρα και αλκοόλ
    By mpirakia in forum Κατάθλιψη - Δυσθυμία
    Replies: 40
    Last Post: 02-02-2010, 16:14
  5. ΝΕΥΡΑ ΝΕΥΡΑ ΝΕΥΡΑΑΑ...
    By SpyrosGR21 in forum Ψυχολογική Υποστήριξη & Αυτοβοήθεια
    Replies: 16
    Last Post: 11-10-2006, 16:37

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •